A Birthday Poem: Questions for Neda

Dear Neda,

When you studied theology and philosophy,
did the juxtaposition make sense to you?

Did it even matter?

When you traveled, did it entice you?

When you enrolled in private music lessons, did it inspire you?

What did you want to do?

You loved to sing,

to play music,

to see the world.

You lived your life with conviction, pride, belief.

But could you have known that the dirty game of politics was creeping around the corner,
waiting to grab you and tell you that this time it would be different?

So you voted,

perhaps hoping for change, freedom, your dreams.

Were you aware in those last moments that they were on their way to you already?

When you walked the streets,
did you know the value of honour then?

Did you realize how much respect you have for yourself then?

You went out there knowing that the forces were out,
and that you are a woman.

Did it happen fast,
when that bullet struck you?

Did you see life around you,
or was there no feeling?

At that moment,
did you see your significance?

Did you know about your new role?

When your organs stopped working

and you collapsed in the middle of chaos that filled the streets,

They rushed to you,

desperately trying to keep the life in you -

a life already prepared for death.

Your last days were captured

and watched around the world

Your eyes, your face, your femininity,
the blood and the screams.

It has been replayed so many times

There is no fear of you.

They say you are “gentle, beautiful, and soft.”

They carry your picture with pride,
even putting it over their own
to be You,
Neda.

Remember when you wanted to be someone

who called out to the world

with your voice,

your harmony,

your flow?

You wanted to live,

so at the end people could see

Neda:

a girl who wanted to be

everything,

and she did.

Your people are going forward

and you are holding their hand,

guiding with your memory,

your image.

Forever you will be the Neda of Iran.

- Maryam
Persian2English.com

سوال¬هایی از ندا

مریم

ترجمه: آرش عزیزی

ندای عزیزم،

وقتی درس الهیات و فلسفه می¬خواندی

مجاورت¬ این دو برایت معنا داشت؟

اصلا برایت مهم بود؟

سفر که می¬کردی، هوایی می¬شدی؟

در خانه که درس موسیقی می¬گرفتی، به تو الهام می¬داد؟

چه می¬خواستی بکنی؟

عاشق خواندن بودی،

عاشق گوش دادن به موسیقی

عاشق دیدن جهان

تو با ایمان و غرور و باور می¬زیستی

اما شاید می¬دانستی بازی کثیف سیاست در گوشه به کمین نشسته

شاید می¬دانستی که می¬خواهد تو را کناری بکشد و به تو بگوید ایندفعه دیگر فرق دارد؟

این بود که رای دادی

شاید برای تعقیب تغییر، آزادی، رویاها

در آن لحظه¬های آخر می¬دانستی که این¬ها فی¬الحال در راه رسیدن به تواند؟

وقتی در خیابان¬ها راه می¬رفتی

آن موقع، ارزش شرف را می¬دانستی؟

آن موقع می¬فهمیدی چقدر به خودت احترام می¬گذاری؟

تو به میدان رفتی و می¬دانستی که نیروها آن¬جا هستند

و این¬که تو زنی.

وقتی گلوله تو را شکافت

تند بود؟

زندگی را دور خود می¬دیدی

یا هیچ احساسی نبود؟

در آن لحظه

اهمیت خود را می¬دیدی؟

از نقش جدیدت می¬دانستی؟

اندامت که از کار ایستاد

و در میان آشوبی که خیابان¬ها را پر کرده بود فرو ریختی

تو را حلقه زدند

مستاصلانه می¬خواستند جانت را حفظ کنند

جانی که قبلا آماده¬ی مرگ می¬شد.

آخرین روزهایت را دیدند

در تمام دنیا دیدند

چشمانت، صورتت، زنانگی¬ات

خون و جیغ¬ها.

از تو نمی¬ترسند

می¬گویند “آرام و زیبا و نرمی”.

با غرور تصویرت را به همراه می¬برند

حتی آن¬را روی عکس خود می¬گذارند

تا تو باشند،

ندا باشند.

یادت هست که می¬خواستی کسی باشی

کسی که به دنیا ندا می¬داد

با صدایت

با خرامانی¬ات

با جریانت؟

می¬خواستی زنده بمانی

تا در آخر مردم بتوانند ببینند

ندا:

دختری که می¬خواست کسی باشد

همه چیز باشد.

و همه چیز شد.

مردم تو پیش می¬تازند

و تو دست آن¬ها را در دست داری

با حافظه¬ات به پیش می¬رانی

و با تصویرت.

تو تا ابد ندای ایرانی.